Natuurverslaving vooralsnog niet te behandelen

img-20160508-wa0006

Natuurverslaving, een onderwerp waarover weinig gepraat wordt. En dan te bedenken dat veel mensen kampen met deze vooralsnog ongeneeslijke verslaving. Overal ter wereld lijkt deze hardnekkige verslaving mensen in zijn greep te hebben. Het aantal mensen dat te kampen heeft met een natuurverslaving neemt toe. Willem (27) kan er over meepraten.

Willem lijdt al vanaf zijn kinderjaren aan natuurverslaving, al werd deze verslaving in de jaren ’90 nog niet erkent. “Het begon vrij onschuldig met het zoeken naar hazelnoten, salamanders vangen met een schepnetje, een gewonde Torenvalk in veiligheid brengen en het langdurig observeren van een Witte Kwikstaart die zijn territorium had op het dak van de basisschool”, aldus Willem. Maar in de loop der jaren ging het van kwaad tot erger.

Bijna al zijn tijd gaat naar zijn verslaving. Willem: “Gebruik maken van de natuur kan op allerlei manieren. Een simpele wandeling om tot rust te komen, vanaf zonsopkomst genieten van de vogels die ontwaken, uren ergens middenin het bos op een afgelegen plek zitten en kijken wat er zich afspeelt, het opzoeken van zeldzame dier- en plantensoorten, hardlopen op de stille heide, noem maar op”.

De verslaving is bij Willem in een ver gevorderd stadium, de hoop op genezing is inmiddels gevlogen. Evenals de Pestvogels die laatst nog vlakbij Willem’s huis zaten. Willem’s ogen beginnen te glinsteren. “Het zijn zulke leuke beestjes, en komen gezellig vanuit het hoge noorden in Nederland op bezoek, wie wordt daar nou niet gelukkig van?”. Willem vervolgt: “Zie je, dit bedoel ik nou, de natuur heeft zoveel genoegdoening te bieden. De geluksstofjes die vrijkomen bij het zien van een Pestvogel of andere leuke soort zijn niet te remmen, moeder natuur is mijn drugs. Daar kan zelfs het eten van gerookte paling of kibbeling niet tegenop”.

Lotgenoot Erica (24) heeft een lichte vorm van de verslaving. Ze gaat binnenkort beginnen met een afkickbehandeling die haar misschien helpt weer normaal te functioneren, ze hoopt hiermee alsnog haar studie af te ronden. Erica: “Het begon steeds serieuzer te worden. Ik stak veel van mijn tijd en energie in de natuur de afgelopen maanden. Gelukkig zit ik nog in een beginstadium, er is nog hoop. Misschien kan ik mijn opgelopen studieachterstand inhalen door flink te studeren in een hutje middenin het bos”.

‘De pil’ voor natuurverslaafden heeft vooralsnog niks opgeleverd. De dopaminepil, die ervoor zou moeten zorgen dat het tekort aan geluksstofjes in de hersenen bij natuurverslaafden wordt aangevuld waardoor de eeuwige honger naar dopamine wordt gestild, lijkt niet te werken bij deze slepende verslaving. De enorme dosis geluksstofjes en voldoening die vrijkomen tijdens een natuurwandeling, hardloopsessie door de wildernis of na het zien van een leuke soort zou een te overweldigend effect hebben op de gemoedstoestand. De pil lijkt niet aan te slaan.

Willem blijft er vrij nuchter onder. Nadat hij zijn verrekijker heeft opgepoetst excuseert ie zich: “Ik ga nu naar buiten, op zoek naar een Notenkraker, wie weet kom ik nog een late libel tegen”.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s