Intro
Van 6 tot 24 november 2025 ben ik met Nico op vakantie geweest naar Bonaire. In een reeks natuurblogs vertel ik over onze bijzondere ontmoetingen, mooie waarnemingen, interessante plekken, landschappen en de veelzijdigheid van Bonaire. In deel 5 van het Bonaire avontuur blijven we nog even in de fascinerende onderwaterwereld. Ook in dit verhaal prachtige foto’s en beelden gemaakt door Nico.
10 november 2025
Terug naar waar we zijn gebleven op Bonaire. Na de bijzondere snorkelervaring bij Oil Slick Leap, maar vooral Andrea II, waarbij we met eigen ogen een Caribische rifhaai mochten aanschouwen, worden natuurlijk plannen gesmeed voor een volgende locatie om te gaan snorkelen. Eigenlijk trekken alle duik- en snorkellocaties op het eiland ons wel. Echter, één locatie vraagt om prioriteit. Het befaamde ‘1000 steps’. Het geluk wil dat deze mooie duik- en snorkelspot op nog geen twee kilometer van ons appartement is gelegen. De knoop wordt dus snel doorgehakt, op naar 1000 steps.
Echter, tussen ons appartement en 1000 steps liggen nog twee snorkelspots die onze aandacht trekken, Jeff Davis Memorial en Weber’s Joy. We hopen in ieder geval nog roggen en zeeschildpadden te zien. We besluiten alvorens 1000 steps te verkennen, eerst een bezoek te brengen aan Weber’s Joy. Wie weet vergrootte dat de kans op het zien van meer leuke soorten. Immers, iedere locatie leek toch weer iets anders qua habitats, hoeveelheid stenen en rotsen, opbouw qua diepte en koraal. Op maandag 10 november doen we het weer even rustig aan, en maken een wandeling rondom het appartement. We bezoeken onder andere een vleermuisgrot, een ondergronds natuurreservaat. Leuke afleiding is er in de vorm van een vrij tamme kuifcaracara. De kuifcaracara is een algemene roofvogel op Bonaire. Je zou het de buizerd van het eiland kunnen noemen. De vogels zitten vaak op- of langs de weg, zoekend naar aas. Met een lichaamslengte tot een kleine 60 cm en een spanwijdte tot 130 cm is de soort ietsje groter dan een buizerd. Hoewel de vogel qua uiterlijk en gedrag doet denken aan een buizerd, havik of arend, is het een familielid van de valkachtigen.
11 november 2025 – Stairway to heaven?
De volgende dag zijn we weer helemaal opgeladen, vol goede moed en frisse energie. Onze eerste stop is Weber’s Joy. Via een smal zandpaadje omringd door struiken en boompjes, lopen we richting de plek. Ook hier worden we getrakteerd op de kleurenpracht van koralen en een rijke diversiteit aan vissen. Bijzonder zijn de murenen, palingachtige vissen die elegant over de zeebodem kronkelen. We zien meerdere soorten, waaronder de goudgeaderde murene. Hoewel murenen flink kunnen bijten, zijn ze doorgaans niet gevaarlijk voor mensen. De dieren zijn niet agressief en zullen alleen aanvallen indien in het nauw gedreven. Murenen laten zich prima observeren als je maar voldoende afstand tot ze bewaard.
Weber’s Joy was een mooi opwarmertje voor 1000 steps. Het leverde weliswaar geen haai, rog of zeeschildpad op, maar het onderwaterleven is er niet minder indrukwekkend om. Al gauw zitten we op de fiets naar waarschijnlijk de populairste duik/snorkel locatie van Bonaire. In de verte zien we de gele steen al schitteren in de zon. Bij de parkeerplaats staan tientallen auto’s geparkeerd. Dat zou weleens iets kunnen beloven. Als we aan het begin van de beroemde kalkstenen trap staan, hebben we een fenomenaal uitzicht over zee. Wel valt op dat die duizend stappen mee lijken te vallen. Het blijken namelijk slechts 67 treden.
Ik moet denken aan één van de mooiste muziekstukken ooit gemaakt: ‘Stairway to heaven’ van Led Zeppelin. Als je op google zoekt op deze titel, krijg je afbeeldingen te zien zoals het er bij 1000 steps uitziet. Een trap met niet oneindig veel treden die je naar iets begeleiden. Wat dat ‘iets’ is, laat ik aan ieders verbeelding over. In dit geval leidde het naar het naar een smal zandstrand, geleidelijk overgaand in een azuurblauwe zee. Een zee vol natuurschoon en vragen waar de wetenschap (nog) geen antwoord op heeft. Een zee die ondiep begint, maar op een zeker moment oneindig diep lijkt. Enig gevaar kan op de loer liggen, maar bovenal is het de schoonheid, kwetsbaarheid en tegelijk de kracht die de zee en het zeeleven uitstraalt. Ik zie in gedachten al een walvishaai zwemmen op grote diepte. Maar ik zou al gelukkig zijn als ik één zeeschildpad mag zien. En ik ben al heel blij om hier bovenaan de trap te staan.
Eenmaal in het warme zeewater laten we ons meteen weer meeslepen. 1000 steps staat bekend als één van de beste locaties om zeeschildpadden te zien, dus we zijn zeer benieuwd. En het is inderdaad waar wat men beweert: de zee lijkt hier nog mooier dan op de rest van Bonaire. Weer dat speciale gevoel dat we in een geheel nieuwe wereld zijn gearriveerd.
In het ondiepe zwemmen we rustig rondom het koraal, zien weer allerlei soorten vissen in uiteenlopende kleuren voorzien van mooie patronen. Grote groepen kleine vissen, solitaire grote vissen. Enkele soorten en groepen beginnen we te leren kennen, zoals papegaaivissen, vijlvissen, murenen en de onmiskenbare Franse keizersvis. Franse keizervis is één van de algemenere soorten. Een grote, platte, ovaalvormige vis, lichtblauw tot donkerblauw getekend, met fraaie gele boogvormige vlekken. Op grotere diepte komen we een school regenboogstekelmakrelen tegen, die hadden we nog niet eerder waargenomen.
Terwijl Nico langzaam richting het noorden snorkelt, ga ik verder de diepte in. Opeens zwemt een zeeschildpad voor mijn neus langs, vrij snel richting de zeebodem peddelend. Ik zwem gauw naar Nico die nog redelijk in de buurt is, maak gebaren. Nu maar hopen dat de zeeschildpad nog te zien is voor Nico, voor hetzelfde geldt is het de enige die zich laat zien tijdens ons Bonaire avontuur. Gelukkig is het zeereptiel nog goed te volgen. Het duurt maar even voordat deze behendige zwemmer volledig uit zicht verdwijnt. Het blijkt een soepschildpad (ook bekend als groene zeeschildpad). Van de drie soorten zeeschildpadden die zich voortplanten op Bonaire, is de soepschildpad de meest voorkomende. De soortnaam is ontleent aan het feit dat de schildpad in het verleden op grote schaal gevangen werd voor consumptie (groene zeeschildpad klinkt toch leuker). Tegenwoordig zijn de dieren zeldzaam en beschermd. Een andere schildpad die sporadisch wordt waargenomen op Bonaire, is de indrukwekkende lederschildpad. Met een schildlengte van bijna 2,5 meter de grootste schildpad ter wereld. Of we deze ook gaan zien betwijfel ik.
Dan gaan we weer even onze eigen weg. Nico richting het noorden, ik snorkel richting het zuiden en begeef me langzaam richting de rotsige kust, in de zuidoosthoek van 1000 steps. De stroming is hier vrij krachtig, en ik moet oppassen dat ik me niet bezeer aan de scherpe rotsen. Of dat ik bots met het koraal. En ook liggen er zee-egels op de loer. Ik besluit toch maar een stukje van de rotsen weg te zwemmen, richting noord, richting het strand. En dan stuit ik op een goudmijn. Een goudmijn waar zo’n 20 soepschildpadden bezig zijn met foerageren. En dat alles gewoon op een meter afstand, in de stroming etend van zeegrassen. Sommige dieren zwemmen vlak langs me. Dit overtreft toch weer alle verwachtingen, ik was al blij met die ene die in de diepte verdween. Ik haal Nico erbij, die ergens in de verte bezig is met het maken van onderwater opnames. Nico kan prachtige beelden maken van de zeeschildpadden, die nog steeds druk zijn met foerageren en om ons heen peddelen. Het ene exemplaar laat zich nog mooier observeren dan de ander.
Zeker een halfuur genieten we van dit schouwspel. Wat mij betreft één van de mooiste waarnemingen gedurende het Bonaire avontuur. Op de avond van 12 november, een dag na onze zeeschildpadden ervaring bij 1000 steps, nemen we deel aan een lezing bij de Sea Turtle Conservation Bonaire in Kralendijk. Deze non-profit organisatie zet zich in voor het voortbestaan van de drie Bonairiaanse zeeschildpadden: soepschildpad, karetschildpad en dikkopschildpad. Dit doen zij onder meer door het geven van voorlichting en educatie, onderzoek en beschermen van leefgebied. Zo worden de ei-afzet plekken van zeeschildpadden, op zandstranden, gemarkeerd en afgeschermd. Met informatieborden worden lokale bewoners, vissers en toeristen gewezen op deze kwetsbare plekken. Het creëren van draagvlak en betrokkenheid is van cruciaal belang, zodat de kwetsbare en bedreigde zeereptielen een toekomst hebben. Een toekomst waarin mensen en zeeschildpadden kunnen floreren.
Dat was weer een hele ervaring op zich, 1000 steps. Geen woord over deze prachtige plek is gelogen of mooier gemaakt dan het is. Het is een magische plek, zoals veel plekken op Bonaire. In deel 6 van het Bonaire avontuur gaan we het land weer op. Op de noordkant van Bonaire ontdekken we weer een nieuwe wereld. En vogels, heel veel vogels.
NATUURVERSLAVING 